آسمان برای گرفتن ماه تله نمی گذارد، آزادی خود ماه است كه او را پایبند می كند.
خوش آمدید - امروز : جمعه ۱۹ آذر ۱۳۹۵
خانه » پزشکی و سلامت » روانشانسی » چرا برخی از پسر بچه ها پرخاشگر هستند + راه حل

چرا برخی از پسر بچه ها پرخاشگر هستند + راه حل

پرخاشگری

پرخاشگری در پسران بیشتر از دختران است ، بسیاری از پسر بچه ها مشکل پرخاشگری دارند و پدر و مادر ها به خاطر نداشتن اطلاعات درست با آنها به درستی برخورد نمی کنند. اما واقعا راه درمان چیست؟

آیا پدران در ایجاد خشم در پسرانشان تاثیر دارند؟ به نظر که اینطور میرسد!گاهی با چنین توالی روبرو هستیم:

پسر جوان از نظر روانشناختی نابالغ است .پسر جوان گاه و بیگاه به واسطه ی محرک های مختلف احساس خطر یا هشدار از محیط دزیافت میکند، و آن را به صورت خشم به محیط بیرونی اعمال میکند که میتواند خطرناک باشد.(داد و بیداد کردن،پرتاب کردن اشیا….).

این خشم به شدت با محرک اولیه که از محیط دریافت شده نامتناسب است اما با مکانیسمهای دفاعی روانشناختی فرد برای اینکه انسجام شخصیت وی حفظ شود به نوعی عقلانی سازی میشود به این معنی که برایش توجیه هایی آورده می شود که به نظر منطقی می رسند!

مشکل نیز دقیقا همینجاست چرا که فرد بعنوان یک تجریه منطقی محافظت از خود T این توالی را در حافظه ثبت میکند تا در برخورد با محرک بعدی بکار گیرد.

اما در تحقیقات دیده شده پسرانی که والدین آنها از هم جدا شده اند و پدر و مادر متناوبا با آنها ارتباط نزدیک دارند کمتر چنین حملات خشمی بخصوص در حضور مادر دارند . علت این است که در اکثر خانه ها هنگامی که پسر در حال رشد است مادر نقش محافظ و حامی تغذیه کننده و مرکز مهرورزی است و پدر منبع قدرت و در طول رشد روانشناختی پسربچه ها،در حدود 3 تا 6 سالگی ،الگوبرداری جنسیتی صورت میگیرد به این معنی که کودک با توجه به ژنتیک خود و برخی عوامل دیگر یک هویت جنسیتی را برای خود انتخاب میکند و تمام تلاش خود را برای آموختن نقش ها و کلیشه های آن جنسیت بسیج میکند.

بعنوان مثال کودکی که هویت جنسیتی زن بودن را انتخاب کرده به رفتارهای مادر دقیق تر می شود سعی می کند تا میتواند آنها را تقلید کند،علاقه به بازی هایی که در آن تمرکز بر داشتن فرزند یا آشپزی یا روابط اجتماعی با خانم های دیگر است در این سن ریشه میزند ، کودک دختر از وسایل مادر استفاده میکند به لباس های زنانه و لوازم آرایشی علاقمند است. اما نکته در این است که یکی از مهمترین رفتارهایی که کودک تقلید میکند تلاش برای جلب توجه و حمایت پدر است!

درباره ی پسرها هم دقیقا همین اتفاق می افتد . پسر بچه ای که به این سن رسید بطور معمول یک هویت جنسی را بر میگزیند،رفتارهای پدر را زیر نظر میگیرد و به نقش های جنسیتی او دقت میکند که بطور معمول نقش حامی بودن و مرکز قدرت خانواده بودن از برداشتهایی است که کودک در اکثر خانه ها به آن میرسد و پسربچه در مسیر تقلید،حمایت از مادر و قدرتمند بودن در کنار مادر را خوب تمرین می کند.

بنا بر این در خانواده هایی که حضور پدر کمرنگ است میزان ارتباط و ساعتهایی که پدر با خانواده میگذراند کم است ، این حمله خشم بیشتر دیده میشود . علت این است که پسرها در نبود پدر به دلیل اینکه بجز نقش فرزندی ، نقش حمایتی پدر را نیز یدک میکشند و میخواهند از کل محیط حمایت کنند ،به محرک های بیرونی حساس تر هستند و بیشتر به آنها پاسخ های نامتناسب میدهند!

البته مادرانی که تجربه چنین حملات خشمی را دارند سخت میپذیرند که یکی از دلایل این خشونت ها حفاظت از خود مادر است! این توالی در خانواده هایی که پدر و مادر متارکه کردند ولی پدر و مادر بطور منظم با فرزندان ارتباط دارند کمتر پیش می آید ، چرا که بیشتر حضور پدر دیده میشود وبه نظر می رسد پسرها آنقدر ها هم احساس خطر نمیکنند!

چاره کار کجاست ؟

مسلم است که همه ما به کرات درباره ی اهمیت زیاد رابطه خوب والدین با فرزندان و اهمیت وقت گذراندن با آنها شنیده ایم ، اما حقیقت این است که در دنیای مدرن امکان عملی کردن این موارد به نظر سخت میرسد .

چاره کار پیدا کردن راه های جایگزین است! مثلا پیام های کوتاه دوستانه بین پدر و پسر رد و بدل شود . پدر هنگامی که به خانه می آید گاهی بجای تماشای اخبار با پسر به یک پیاده روی کوتاه برود . قطعا اگر از اهمیت موضوع آگاه باشیم بیشتر تلاش خواهیم کرد تا خلاقیتمان را برای پیش گیری از آسیب های روانشناختی فرزندمان بکار گیریم .
آیدا علیزاده – روانشناس بالینی

اشتراک گذاری مطلب
ایمیل شما آشکار نمی شود

نوشتن دیدگاه


خرید کریو خرید فیلتر شکن انجام پایان نامه ارشد
استفاده از مطالب تنها با ذکر منبع امکانپذیر است. این سایت ثبت شده در ستاد ساماندهی وزارت ارشاد اسلامی میباشد و تمام فعالیت های این سایت طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران میباشد. - طراحی شده توسط پارس تمز